Bir hayvanla yaşamaya başladıktan sonra keşfettiğiniz en güzel ve belki de en şaşırtıcı şeylerden biri, her birinin kendine has bir karakteri olduğunu görmek.
Neyi sevdiği, neden hoşlanmadığı, neye kızdığı, ne zaman yakın olmak istediği, ne zaman kendi alanına çekildiği… Bazen komik, bazen şaşırtıcı, bazen de bizi zorlayan özellikleriyle karşımızda gerçekten kendine özgü bir “can” olduğunu hissetmek.
Belki de hayvanlarla kurduğumuz ilişkiyi bu kadar özel yapan şeylerden biri tam olarak bu.
Kafamızdaki hayvanla karşımıza çıkan hayvan aynı mı?
Bir hayvan sahiplenmeye karar verirken ister istemez bazı beklentilerimiz oluyor.
Seçeceğimiz hayvanın türüne, yaşına, geçmişine, hatta bazen cinsine bakarak nasıl davranabileceğine, bize ne kadar bağlı olacağına, ne kadar sevgi göstereceğine, ne kadar hareketli olacağına ya da nelere ihtiyaç duyacağına ilişkin birtakım öngörülerde bulunuyoruz.
Bunların bir kısmını bilmek elbette önemli. Farklı hayvan türlerinin ve bireylerin fiziksel, sosyal ve davranışsal ihtiyaçlarını anlamaya çalışmak, birlikte yaşayacağımız hayat için daha bilinçli bir karar vermemize yardımcı oluyor.
Ama ne kadar araştırırsak araştıralım, önceden bilemeyeceğimiz bir şey kalıyor:
Karşımıza çıkacak o eşsiz karakter.
Çünkü hayatımıza aldığımız hayvan, zihnimizde oluşturduğumuz “kedi”, “köpek” ya da başka bir hayvan fikrinden ibaret değil.
Onu zaman içinde tanıyoruz.
O da bizi.
Belki de büyülü olan tam olarak burası!
Birbirimizi keşfettiğimiz o süreç bana, hayatımızdaki diğer ilişkileri düşündürüyor.
Ailemizi, arkadaşlarımızı, dostlarımızı da tek bir özelliğinden ibaret görmüyoruz. Onların karakterlerini zaman içinde tanıyor; sevdiğimiz taraflarını, bizi şaşırtan yönlerini, bazen de birlikte yaşaması hiç kolay olmayan özelliklerini keşfediyoruz.
Bir hayvanla kurduğumuz ilişkide de benzer bir keşif var.
Bazen “Bunu yapacağını hiç düşünmemiştim” diyoruz.
Bazen bizi güldüren yeni bir huyunu keşfediyoruz.
Bazen de keşfettiğimiz şey pek hoşumuza gitmiyor.
Ve belki de tam burada önemli bir soru ortaya çıkıyor:
Onu olduğu haliyle tanımaya ve kabul etmeye ne kadar hazırım?
Çünkü sahiplenirken yalnızca bugün bildiğimiz özellikleriyle bir hayvanı hayatımıza almıyoruz. Henüz tanımadığımız taraflarıyla birlikte bir canlıya hayatımızda yer açıyoruz.
Bilinmeyene ne kadar alanımız var?
İnsan olarak belirsizlikle aramız her zaman çok iyi değil.
Bilmek, öngörmek, kontrol edebilmek bize güven veriyor. Bilinmeyen ise beraberinde ister istemez bazı riskleri getiriyor.
Bir hayvanla yaşamayı düşünürken de kendimize bunları sormamız değerli olabilir:
Bu bilinmezliğin benim için riskleri neler?
Bu riskleri nasıl tanımlıyorum?
Gerçekleşmeleri halinde hayatımı nasıl etkileyebilirler?
Bunlar karamsar sorular değil. Tam tersine, belki de kuracağımız ilişkiye daha gerçekçi bakabilmenin bir yolu.
Çünkü bilinmezliğin yalnızca riskleri yok.
Bir de henüz bilmediğimiz güzellikleri var.
Daha önce hiç bilmediğimiz bir bağ kurmak, günlük hayatımıza yeni ritüeller eklemek, başka bir canlının dünyasını keşfetmek, bazen onun sayesinde kendi alışkanlıklarımızı ve sınırlarımızı yeniden görmek…
Belki konfor alanımızdan biraz çıktığımızda bizi bekleyen şey yalnızca daha fazla sorumluluk değil; daha önce hiç deneyimlemediğimiz bir ilişki biçimi de olabilir.
Peki siz hangi taraftan bakıyorsunuz?
İçinde bulunduğumuz hemen her duruma farklı yerlerden bakmak mümkün.
Bir hayvan sahiplenme heyecanı içindeyken de zihnimiz bazen hayalini kurduğumuz güzel anlara, bazen sorumluluklara, bazen risklere, bazen de “Acaba nasıl olacak?” sorusuna gidiyor.
Belki bunlardan yalnızca birini seçmemiz de gerekmiyor.
Bilmek mümkün olanı öğrenmek, riskleri görmek, ihtiyaçları anlamak… ama bütün bunları yaptıktan sonra henüz tanımadığımız bir canlıyı keşfetmeye de biraz alan bırakmak.
Çünkü belki de bir hayvanla yaşamanın en güzel taraflarından biri, hikâyenin tamamını en başından bilmiyor olmak.
Ve bugün size bırakmak istediğim soru da tam olarak bu:
Hayatınıza alacağınız hayvanın, hayalinizdekinden farklı biri olabileceğini bilerek onu tanımaya hazır mısınız?